Εθνικη αντισταση Κρήτης Ομάδα Σατανάς Μάρκος Δοντάς

Η εθνική αντίσταση της Κρήτης ήταν ενέργεια λαϊκών απλών, καθημερινών ανθρώπων και όχι στρατιωτικών, αφού αφενός ο στρατός των συμμάχων μετά τη Μάχη της Κρήτης έφυγε στη Μ. Ανατολή και αφετέρου από το Νοέμβριο του 1940 η Κρήτη ήταν αφύλακτη, χωρίς ελληνικό στρατό και χωρίς οργανωμένη άμυνα, (η 5η Μεραρχία της Κρήτης έιχε σταλεί στο ελληνοαλβανικό μέτωπο μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου). Κατά τη διάρκεια της κατοχής δημιουργήθηκαν πλήθος από αντιστασιακές οργανώσεις σε ολόκληρη την Κρήτη, όπως του Μανώλη Μπαντουβά στον Αγ. Σύλλα, του Πετρακογιώργη στις Καμάρες, η ομάδα του Αδάμη Κρασανάκη στη Δίκτη, η Οργάνωση Ανωγείων, η οργάνωση του Ραφτόπουλου στη Βιάννο, η Οργάνωση του Αντώνη Γρηγοράκη ή «Σατανά» στον Κρουσώνα, η Οργάνωση του Κατσιά στα Σφακιά, η οργάνωση του Μάντακα στα Λευκά όρη, του Γιώργη Κατσιρντάκη στα Χουστουλιανά, κ.α. Αξιοσημείωτα είναι δυο από τα μεγάλα κατορθώματα της Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη: (α) η απαγωγή του Γερμανού στρατιωτικού Διοικητή Κρήτης Στρατηγού Κράιπε (26 Απριλίου 1944) από Άγγλους και Κρήτες αντιστασιακούς, και (β) ο εξαναγκασμός σε παράδοση του Ιταλού στρατιωτικού διοικητή Στρατηγού Άντζελο Κάρτα επίσης από Κρήτες αντιστασιακούς.